خاله...

چند روز پیش عزیزی رو از دست دادیم... یک خاله ی خیلی خیلی مهربون....(خاله ی پدرم)
وقتی فکر می کنم باورم نمیشه که الان دیگه نیستن. انقدر رفتنشون ناگهانی بود که هنوز تو شوکم...

از وقتی بزرگ شدم همیشه خاله جان رو الگوی اخلاقی خودم قرار می دادم.
هیچوقت ندیده بودیم از زندگی گله و شکایتی داشته باشند. هرگز به عمرم نشنیدم از کسی غیبت کنند... اصلا فکر کنم کسی روی این کره ی خاکی وجود نداشت که گاهی از حرفشون رنجیده باشه بس که ملاحظه ی همه رو داشتند.
همیشه هروقت پشت سر کسی حرفی زده میشد می گفتند : ما که جای اون شخص نیستیم...لابد برای کارش دلیلی داشته... و خلاصه همیشه از نفر غایب در جمع حمایت میکردن.
در عین حال خاله جان یکی از صبورترین زنانی بودند که به عمرم دیده بودم.
خدا روحشون رو قرین رحمت کنه...جاشون خیلی خالیه...